Unerik soilenen kontakizuna

  •  Unerik soilenen kontakizuna
    Begoa Durruti ilustratzailea eta Ana Urkiza idazlea, gaur goizean, Donostian. Juan Carlos Ruiz / Foku
berria.eus

  • DataAzaroak 20
  • Gaia Literatura

‘Paperezko ahozapietan idatzitako ipuinak’ liburua eman dute Ana Urkizak eta Begoña Durrutik, narrazio labur-laburrez eta irudi "askez" osatutako lana.

Ez dira berez balio handia duten zerbait. Hartu, ezpain ertza edo hatz punta lehortu, eta zimurtuta badoa ahozapia lurrera. «Baina zerk du balioa?», galdera Ana Urkizak (Ondarroa, Bizkaia, 1969). «Gauza handia izan behar du derrigor, ala momentuan behar dugunari erantzuten dion zerbait?». Ezagutu ditu ahozapiei ezohiko erabilera eman dietenak: iloba bat, ume zenean amaren bitxiak ahozapietan bildu eta bolatxoak etxe guztian sakabanatzen zituena; edo lankide bat, pintxo bat jatera ateratzen zirenean, bi ahozapirekin muturra garbitu eta hirugarren bat poltsikoan sartzen zuena, bikotekidea ezagutu zueneko pasadizoa gogora ekartzen ziolako. Irudi horiek gogoan, ahozapi batean kabitzeko bezain laburrak diren ipuinak idatzi, horiek irudiz janzteko amua Begoña Durruti (Arizkun, Nafarroa, 1968) ilustratzaileari jarri, eta hala ondu dute elkarrekin Paperezko ahozapietan idatzitako ipuinak. Urkiza: «Esaten da une eder txiki askok sortzen dutela zoriona, eta ipuin hauek ere badute hortik; gorazarre egiten diote txikitasunari, laburrean aritzeari, behar duzunari erantzuten jakiteari eta, batez ere, unea goxatzeari».

Elkarrek argitaratu du lana, eta bertako editore Xabier Mendigurenek ere ideia soil bati emandako dimentsioa goraipatu du: «Itxuraz xumeak diren marrazkitxoak eta ipuinak dira, baina, elkarrekin, xumetasun horretatik harago doan zerbait sortu dute bien artean».

Urkizaren ustetan, oso gutxi dira helduentzako tankera honetako liburuak, eta hori ere izan du lanerako akuilu. Ezagutzen zuen Durrutiren lana, eta harengana jo zuen zuzen proposamenarekin. Bere etxera joan, karpeta bete ipuin utzi, eta hamabost egunean bueltan deituko ziola esan zion ilustratzaileak. «Baina ez zuen deitzen, eta hasita nengoen txarrena pentsatzen. Deitu nion nik azkenean, eta zuzen erantzun zidan: ‘Lanean nabil! Zirriborroak egiten hasi eta ezin izan dut utzi’». Sorta bat egina zuenean erakutsi zizkion, eta berak «hasieratik amets egindakoa» ikusi zuela bertan aipatu du Urkizak. «Gutxirekin asko esaten dakiten marrazkiak dira; iradokitzaileak, arduragabeak... eta batez ere gustatzen zaidana da ipuinei beren ertzetatik tenk egiten dietela; ez dira osagarriak, beste ipuin bat dira, nirearen atzetik, ondotik edo aurretik doazenak».

Informazio osoa iturriaren webgunean irakurri

Euskadi, auzolana