Opilek gorroto du arraina. Amak, zabor-janaria irensteari uzteko ahalegin desesperatu batean, plater berezi bat zerbitzatzen dio: desioen arraina. Baina jada ez du maitagarrien ipuinetan sinesten, eta txantxetan hartzen du: “nahiago nuke mutante estralurtar batzuk etorri eta arrain guztia planetatik eramango balute”. Hurrengo goizean, Saturon gaiztoaren tropak beren ontziekin iristen dira lurrera, ozeano eta arrain guztiak xurgatzeko, kaosa sortzeko eta mundua suntsipenaren atarian uzteko. Opil desioen zaindari diren maisuen aurrera eramana da, desioen arrain magikoari dagokion guztia kudeatzen baitute, eta desio horiek errealitate berriari, desira absurdu horren ondorioei aurre eginaraziko diote. Mundua salbatu nahi badu, beste arrain bat lortu beharko du desioetatik, jan eta aurrekoa desegiteko desio bat eskatu. Baina ia arrain guztia Saturonen nabeetako sotoetan dago…