Uneko presan harrapatuta bizi gara.
Zorabio etengabe batek arrastaka darama gu, oraina kontsumitzeko baino existituko ez balitz bezala.
Dena orain da, dena gutxi da.
Dena iheskor bihurtzen da,
nahikoa ez.
Zer gertatuko litzateke oraina premia izan beharrean presentzia balitz?
Zer gertatuko litzateke eszena presari aurre egiteko modu bat balitz, denbora gorputzarekin ukitzeko eta betiko bihurtzeko, segundo gutxi batzuetarako bada ere?
Eta… zer gertatuko litzateke gelditzen jakingo bagenu?
Fitxa artistikoa:
