Hirurogeita hamar urte dituela, Ernesto Santos idazle ospetsua eta irakasle erretiratua mundutik aldenduta bizi da, borondatezko bakardadean eta barne-hausnarketa sakonean babestuta.
David Lekueren itzulerak —Estatu Batuetan master bat egin ondoren, ikasle ohia eta bere lagunik onena— agerian uzten du isilpeko obsesio bat: azken poema bat idazteko beharra, bera gaindituko duena.
Adiskidetasunaren leialtasunaren eta sorkuntzaren pisuaren artean, Arrazoia eta Kontzientzia ahots gupidagabe gisa agertzen hasten zaizkio. Orduan, Ernestok lurralde zalantzazko batean murgiltzen da, non argitasuna, inspirazioa eta adimenaren ahultasuna arriskutsuki nahasten diren.
Fitxa artistikoa:
