Amodioa gatibu hartu dugu; itxi eta klaustroan sartu dugu. Beldurragatik, jelosiagatik, zuhurtziagatik eta, batez ere, beharrizan hutsagatik; izan ere, gizarte-egitura bikote egonkor eta ugaltzailearen oinarriaren gainean eraikia baitago. Hainbat arrazoirengatik espetxeratu dugu, baina horietako batek ere ez du zerikusirik amodioaren berezko bulkada zintzoarekin, horrek desioaren legeari soilik erantzuten baitio. Amodioa animalia basatia da, ez da gatibutzapean ugaltzen.

Badira egokitzapen egokiko kasu bakan batzuk, non amodio hezituak zoriontasuna eskaintzera iristen baita. Beste batzuetan, onarpen etsitu bat gertatzen da: bikoteak baretasun erlatiboan bizi dira elkarrekin, eta, beharbada nostagiaz, sugarraren moteltze mailakatua ikusten dute; elkarrengana hurbiltzeko gogoa piztu zien sugar bera, beste ezertan pentsatu gabe elkarrekin erretzeko. Hau guztia kasurik onenetan gertatzen da. Gainerakoetan… Eta honela igarotzen da gure bizitza pribatua. Naturatik hain urrun, desioaren lege gogor eta askotan anker horretatik hain aldenduta. Hain hezitua. Hain kontrolatua. Hain gizatiarra.