Satomik arte-museo batean egiten du lan; egun batean, gutunazal bat jasoko du, giltza bat duela barruan. Giltza horrek ezagutzen ez zuen gela bat irekitzen du; bakarrik hilabete lehenago zendu zitzaion aitarena da gela hori. Objektu txiki horren eraginez, aitaren azken egunak gogoratuko ditu Satomik: gizarteak baztertutako gizon bat zirudien arren, hitzarekiko, tearen artearekiko eta edertasun sotilarekiko debozio isilean babesten zen Satomiren aita. Aitaren bakardadearen arrastoari jarraituz, Satomik pixkanaka ezagutuko du aitaren munduko xarma baketsua.