Ustekabeko topaketa batekin hasten da dena: Mariak, piano-jotzaile eta bizilagunak, bere bizitza markatu zuen eleberriaren egilea, Leonora, orain etxe ondoan bizi dela jakingo du. Helmuga gurutzatze horrek narrazio-eragile gisa jokatzen du.
Bien arteko adiskidetasunak tristuraren kontakizuna alde batera uztera bultzatzen du Carmenek, bere istorioa argitik, lasaitasunetik eta adiskidetzetik kontatzeko. Memoria, orduan, geruzatan hedatzen da: haurtzaroa familia ugari eta kultu batean, ezkontza goiztiarra; bere lehen senarraren hilketa, José María Portell kazetariarena, ustez ETAk egina; alarguntasuna nortasun publiko bihurtua; sei seme-alabaren amatasuna; bigarren ezkontza Dani Arranz politikariarekin; arrakasta literarioa, eroriko fisikoa lapurreta baten ondoren, egoitzako esperientzia pandemian, depresioa eta ospitaleratze psikiatrikoa; barkamenaren ikaskuntza. Laidoen memorial batetik urrun, Azken finean, giza hauskortasunaren errebindikazio bat da. Egileak buruko gaixotasunaren estigma desmuntatzen du.
