Bi dantza pieza hauek memoria eta esperientzia kolektiboa aztertzen dituzte. AZALAk errepikatzen ditugun zikloei eta horiek hausteko dugun gaitasunari buruz hausnartzen du. KEAk euskal industriako emakume langileen memoria berreskuratzen du keinuaren, lanaren eta erresistentziaren bidez.
DAB Dantza Konpainiako 5 dantzari eta txelista bat zuzenean galdera honi erantzunak bilatzen murgiltzen dira: etorkizun hobe baterantz eboluzionatzen ari gara ala erabaki txarren ziklo errepikakor batean gaude harrapatuta?
Estetika ikusgarria eta koreografia oso landua eskainiko dute. Larruazalak, oroimen bizi gisa, borroka horien aztarnak gordetzen ditu, eta dantzak, berriz, orbain horiek nola alda eta senda ditzakegun hausnartzeko bitarteko bat eskaintzen du, etorkizunaren ikuspegi kritiko eta itxaropentsu bat proposatuz.
KEA ez da soilik iraganari begiratzen dion dantza bat; oroimen kolektiboaren eta erresistentzia isilaren aldarrikapena da. Donostiako Tabakalerako langileak omentzen ditu, eta, oro har, industriaren itzalean lan egin zuten emakume guztiak, historia beren gorputzekin eta eskuekin idazten. Kea bezala: harrapatzen zaila, baina ez ikusiarena egiten ezinezkoa.
