Helburu betegabeen eta bertan behera utzitako ametsen ziklo amaigabe batean harrapatutako belaunaldi baten ezinegona jorratzen du piezak. Sinbolismoz beteriko eszenaratze minimalista baten eskutik, Pérez Fayosek atzoko promesen eta oraingo errealitatearen artean trabatuta sentitzen diren gazte batzuen barru-barruko deskripzioa egiten du. Introspektiboa eta poetikoa uztartzen dituen narratiba baten bidez, guztion frustrazioen eta irrika hutsalduen ispilu bihurtzen da antzezlana, helduarorako bidean gazteen desioen galeraren sentsazioari buruzko hausnarketa eginez.
Argiztapenaz, soinuaz, testuaz, mugimenduaz, eszenografiaz eta ezin konta ahala artisau-lanez gorputz bakarra arduratzen dela, Esto iba a ser La Oportunidad y ha terminado siendo mi primera despedida piezak hauek erakusten ditu: beti irrikatzen zuena izateko asmoa baztertu duen belaunaldi oso bat zeharkatzen duen arrakala baten iluntasuna eta hutsunea. Izan ere, hau irrikatzen zuen: nahiak xurgatzen dituen paisaia bat, non etorkizun hobe bat irudikatzea ezinezkoa dirudien; ez-leku bat, aurre egitera ausartu ez garen hori guztia osatzeko; hausnarketa sakon bat, hasi aurretik ere gertatzen den abandonuari buruzkoa.
Fitxa artistikoa:
