Zer gertatuko litzateke gure gorputzak bere ahots propioa balu sentitu duen guztia kontatzeko?

Antzezlan honetan, azala babes-geruza huts bat izateari utzi eta protagonista nagusi bihurtzen da. Bere begiradaren bidez, bizi baten historian zehar egindako bidaia poetiko eta sakona egingo dugu: lehen besarkadaren hauskorretik hasi eta denborak nahiz hutsuneak uzten dituzten marka ikusezinetaraino.

Azalak bere memoriari buruz hitz egiten digu; nola zulo bakoitzak ukitu gaituztenen arrastoa gordetzen duen eta nola zaintzen gaituzten moduak —edo nola uzten gaituzten albo batera— gure nortasuna bera eratzen duen. Kontakizun intimo eta zirraragarri honek harreman-kontaktu elikagarriaren garrantzia jartzen du erdigunean: pertsonen arteko lotura afektiboari eusten dion ukitu sinfoniako, epel eta sendagarri hori, hain zuzen ere. Urruna den mundu honetan, elkar zaintzea eta zaintzen uztea gure ekintzarik giza-tasunera bideratuena dela gogorarazten digu.

Gure arteko loturekin berriro konektatzeko, azalmucil erantzuteko eta enpatia, lehenik eta behin, kontaktu bidez ereiten dela jabetzeko gonbit bat.