Izan ginenaren eta izateko zorian gaudenaren arteko mugan
Une batzuetan zerbait barrutik hausten dela sentitzen dugu. Ez dakigu ondo zer datorren, baina ez gara geu. Bi uren artean gaude, bi izenen artean, bi munduren artean. Jauzi aurreko azken arnasa. Une horretan, erorketaren eta berpizkundearen artean, Alen jaio zen.
Alen dantza garaikideko sorkuntza eszeniko bat da, muga bizitzeko nahitik abiatzen dena. “Haratagokoa” ez da patu bat, prozesu bat baizik: zerbait amaitzen den unea, baina berriak oraindik ez du forma hartu. Tarteko espazio horren bizipen poetiko eta sentsoriala proposatzen du, bertan behera utzitako lurralde horren bizipena, non identitatea desegin eta berriro eraldatua sortzen den.
Oso proposamen dinamikoa eta fisikoa. Mugimendua ez da gelditzen: gorputzaren kalitate berriak garatu, eraldatu eta hedatzen dira, etengabeko aldaketan dagoen ehun eszenikoa sortuz. Intentsitate fisiko horrek, bere izaera erritualarekin konbinatuta, publikoa esperientzia sentsorial batean murgiltzera gonbidatzen du, non denborak bere ohiko logika bertan behera uzten duela dirudien.
