Sinopsia:
ULTIMATUM obrak hausnarketa hau du sorburu: nola bizi garen munduak gatazka saihestezinetara aurrera egiten duelako sentsazioarekin, eta, hala ere, nola jarraitzen dugun erantzukizunik izango ez bagenu bezala, markatzen ditugun mugak, geurea balitz bezala defendatzen duguna, eta galtzeko edo kentzeko prest gaudena ikertzen. Pieza muga-sentsazio batetik sortu da —ez muga fisikoa, baizik eta etikoa eta emozionala—, eta geure buruari galdetzen diogulako noraino iristen ote den gure erantzukizuna, zerbait gaizki doala jakinda ere ezer egin gabe jarraitzen dugunean. Dena dago kontrolaren eta galeraren artean, ekintzaren eta paralisiaren artean. Normaltasun kezkagarri batez aurrera egiten dugun une batean, kolapso sozial, politiko eta ekologikoak markatuta. Gorputza lurralde eta mugatzat hartzen da: defendatzen den lekua, baita horretarako indarrik ez dagoenean ere. Gatazka ez da narratiboa, egiturazkoa baizik, eta besteekin eta gurea dela uste dugunarekin harremanak izateko moduan dago. Helburua ez da erantzunak eskaintzea, baizik eta galdera deserosoak egitea, esaterako, zer babesten dugun, zergatik egiten dugun eta zer preziotan.
Gure erabakiak zeharkatzen dituzten jabetza, herentzia, kontrol-nahia eta anbizioa dantzatzen ditugu. Beraz, konfrontazio-espazio bat da, gonbidapen bat ikusteko zer gertatzen den ezer egiten ez dugunean, eta hautemateko zer deserosoa den sistemaren parte izatea, erabakitzen ez duela ematen duenean ere, dagoeneko jarrera hartzen ari baita.
ULTIMATUM gorputza da, azken lurralde gisa, ezer geratzen ez denean geratzen zaigun hizkuntza gisa.
Fitxa artistikoa:
