Ameriketako Estatu Batuak, joan den mendeko 40ko hamarkadan. Idazmakina bat daraman emakume bat tren geltoki bateko kafetegian sartzen da, zerbaiti ihes egin nahian. Hurrengo trena lehenbailehen hartu behar du, baina ez du txartela erosteko diru nahikorik. Falta zaiona irabazteko, ondoen egiten dakiena egiteko eskaintzen die bere burua bertaratutakoei: istorioak kontatzea. Neskatoak beldurtzen dituzten munstroak, karta jaurtitzaileak, sexua hoteleko gelatxoetan, etengabeko saioko zinemak eta mendeku familiarrak. Istorio asko edo bakarra: berea.
Solitaire idazle baten istorioa da, eta fikzioaren eta errealitatearen artean bizi izandako bizipenak kontatzen dizkigu. Gure idazleak Femme Fatales misteriotsu, traidore eta traizionatu horiek gogoratzen ditu, batzuetan hipokritak eta beste batzuetan harrapariak, Zinema Beltzaren estilo garbian. Baina, batzuetan, hain ongi eraikitako maskara horren azpian, gizatasun handia sortzen duen emakume bat aurkitzen dugu.
Fikziozko/benetako iragan nahaspilatsu batekin, haurtzaro gogorreko gertakarietatik maitasunarekin, drogekin, idazle lanbidearekin... dituen gatazketara bidaiatzen dugu, testuinguru sozioekonomiko ez sinple baten pean, eta horrek, askotan, egungoa gogorarazten digu... Idazle hau maitemintzen den emakume bat da, amets egiten duena, munduan bere lekua bilatzen duena, bizi eta borroka egiten duen emakume bat.
Fitxa artistikoa
