Almirante Etxeak Javier Balda artistaren (Iruñea, 1958) “Groenlandian hil. Kalaallit Nunaanni toquneq” erakusketa hartuko du, María Forcada Fundazioak antolatuta, 2026ko urriaren 29tik 2027ko urtarrilaren 10era. Erakusketak orainaldiaren ziurgabetasuna aztertzen du pinturaren, collagearen eta materialekin esperimentazioaren bidez.
Izenburuak, ironiaz eta urruntasunez, lurralde urrun, mitiko eta hotz bati buruzko erabaki geopolitikoek eragina izateko aukera aipatzen du. Horrela, Groenlandia gure eguneroko ulermena gainditzen duen errealitate global baten erreferentzia sinboliko bihurtzen da, eta lan hau garatu den testuingurua osatzen du.
Tentsio geopolitikoek eta gizarte-eztabaidek markatutako orainaldi batean, Baldak bere ingurunearen ezegonkortasuna txertatzen du bere praktika artistikoan. Bere lanak egitura intuitibo eta collage abstraktuen bidez eraikitzen dira, non ekintzen eta materialen gainjartzeak forma berriak sortzen dituen.
Irudi digitalen azalekotasunaren aldean, pieza hauek materiaren marruskadura, opakutasuna eta inperfekzioa ospatzen dituzte. Koloreak Groenlandia mental horren oihartzun hotz eta austeroa ekartzen du, non, erakusketaren testuak iradokitzen duen bezala, gure garaiko zentzumen komuna izoztu eta urtzen den.
Gainazalak keinuen, bolumenen eta materialen geruzen metaketaren bidez aktibatzen dira. Pinturak desordenaren beraren bidez eraikitzen dira, amaitua eta behin betikoa saihesten duen itxura ireki batekin. Haietan, barneko eta kanpoko ezinegonak aitortza eta estimulazio bisualaren espazio bat aurkitzen du ziurgabetasunaren aurrean.
Bigarren solairuko erakusketak “Paisaia Isilak” barne hartzen du, oroitzapen intimoa, familiako oroitzapenak eta artistaren beraren pintura-jarduera aztertzen dituen serie labur bat. Lan hauek artistaren aitak bere sormen-ibilbidearen azken fasean margotutako paisaietan oinarritzen dira.
Materiaren, kolorearen eta planoen geruzatzearen bidez, Baldak irudi hauek paisaia berri bihurtzen ditu, birsortuak eta distortsionatuak. Esku-hartzeak iragan afektiboa berriro interpretatu eta berreskuratzea ahalbidetzen du, jatorrizko lanen galerak, isiluneak eta mugak iraunkortasun poetiko berri batean bihurtuz.